نریمان یل هر چه چیزی شگفت

به کنجیش در خانه ای یافتند

تنی ده ز یارانش با او به هم

به دشنه دریدند دل در شکم

در آن دز بد از خواسته ، بر گرفت

دز آن گه فرستوه را داد باز

کشیدند زی شهر با کام و ناز