پیاده کند بیش جنگ و نبرد

تو گویی که هست آسمان را ستون

کجا کوفت برکوه گرز گران

در آن زخم که بگذرد کاروان

بر آرد ز گردان گه حمله گرد

ولیکن به بخت تو شاه بلند

پس نامه نزد تو باشد به بند