چو شب تیغ مه برکشید از نیام

بر آرد ز گردان گه حمله گرد

ولیکن به بخت تو شاه بلند

پس نامه نزد تو باشد به بند

به ادهم برافکند زرین ستام

ز هر دو سپه خاست بانگ جرس

طلایه همی گشت بر پیش و پس