درو خوش دو تن راست چون بنگری

به چشم دل از دیو دارد سرشت

یکی خانه آباد هرگز نکرد

که از ده فزون بر نیآورد گرد

به غم نیست این هر دو را رهبری

یکی آنکه از رای و دانش تهیست

دگر آنکه باچیز و با فرهیست