چو از پادشاهیش یاد آیدت

خرد را بدین هر دو سالار کرد

گوا کرد بر بنده گوینده راست

دو گیتی براو مر یکی بی گواست

دگر پادشاهی به باد آیدت

ره دینش آنست کز هر گناه

بتابی و فرمانش داری نگاه