نهادند بر چار پیل بلند

یکی نیستان بود پر پیل و کرگ

ز نیزه نی اش پاک وز تیغ برگ

ز پیروزه تختی به زر کرده بند

بر آن تخت بنشست فغفور شاه

ز بر چتر و بر سر ز گوهر کلاه

فرازش درفشی درفشان چو شید