ز خون گشت روی زمین پرنگار

ز شیپور و از نای برخاست دم

بپوشید پهنای هامون ز مرد

ببد خشک دریای گردون ز گرد

ز پیکان دل و چشم کیوان فکار

زمین آنکه از بر بد از زیر شد

جهان را دل از خویشتن سیر شد