بهاریست گفتی همه رزمگاه

زمین آنکه از بر بد از زیر شد

جهان را دل از خویشتن سیر شد

ز بس گونه گونه درفش سپاه

ز تیغ اندرون برق و باران ز تیر

ز گرد ابر تیره ز خون آبگیر

چنان رود خون بد که بر کوه و دشت