ز تیغ اندرون برق و باران ز تیر

جهان را دل از خویشتن سیر شد

ز بس گونه گونه درفش سپاه

بهاریست گفتی همه رزمگاه

ز گرد ابر تیره ز خون آبگیر

چنان رود خون بد که بر کوه و دشت

سوار آشناوار بر خون گذشت