زره داشت پوشیده گفتی زمین

چنان رود خون بد که بر کوه و دشت

سوار آشناوار بر خون گذشت

ز بس نعل پاشیده بر دشت کین

سواران به کین گردن افراخته

یلان نیزه بر نیزه انداخته

ز که تا که از گرد پیوسته میغ