چو شنگرف پاشیده بر کوه نیل

سنان را دل زنده زندان شده

بر امید ها مرگ خندان شده

ز خون پرندآوران پشت پیل

همی تا بشد خور پس تیغ کوه

بدین گونه بد رزم هر دو گروه

چو موج درفشان فرو برد سر