دمید آتش و زر گدازی گرفت

همی هر کسی مردم خویش جست

یکی کشته برد و یکی مرده شست

چو روز از جهان کارسازی گرفت

سپیده دمش گشت و کوره سپهر

هوا بوته زر گدازیده مهر

دگر باره هر دو سپه ساخته