چو باغ بهار از کران تا کران

زمین پاک جنبان از آشوب و شور

زمان خیره از نعرۀ خنگ و بور

هوا از درفشان درفش سران

چو زلف بتان شاخ منجوق باد

گهش برنوشت و گهی برگشاد

تو گفتی که هر یک عروسیست مست