چو زلف بتان شاخ منجوق باد

زمان خیره از نعرۀ خنگ و بور

هوا از درفشان درفش سران

چو باغ بهار از کران تا کران

گهش برنوشت و گهی برگشاد

تو گفتی که هر یک عروسیست مست

نوان و آستیها فشانان به دست