زمانه شب و تیغ مهتاب شد

که هر جا که بد دشت دیوار گشت

ز بس نعره هر کوه نیمی بکاست

به هرکشور از خون دو صد چشمه خاست

دل مرد چشم و سنان خواب شد

برافروخت از نعل اسپان گیا

بگردید بر که ز خون آسیا