مرا فکنده را گرگ دل کرد پاش

وزآن ده که بد رسته نه خسته بود

همه کوه و غار و در و دشت و تیغ

بدافنده ترگ و سر و دست و تیغ

گریزنده را غول گفتی که باش

سرا پرده و خیمه و ساز چنگ

همان جوشن و ترکش و نیملنگ