که این بد که پیش آمد از من مگیر

چو فغفور را دید شد پیش باز

نشاند از بر تخت و بردش نماز

بسی خواست زو پوزش دلپذیر

تو دانی که پیش فریدون شاه

من از دل یکی بنده ام نیکخواه

نشاید به جز کام او کردنم