گه گیتی چنینست بالا و شیب

ز دیدار تو شرم دارم همی

بدین کرده ها پوزش آرم همی

ز خواری و رنجی کت آمد مشیب

سپهر روان با کسی رام نیست

ز نیک و بد و ماش آرام نیست

چو پرنده مرغیست فرخنده بخت