سپهر روان با کسی رام نیست

بدین کرده ها پوزش آرم همی

ز خواری و رنجی کت آمد مشیب

گه گیتی چنینست بالا و شیب

ز نیک و بد و ماش آرام نیست

چو پرنده مرغیست فرخنده بخت

جهان باغ و ماها سراسر درخت