چو پرنده مرغیست فرخنده بخت

گه گیتی چنینست بالا و شیب

سپهر روان با کسی رام نیست

ز نیک و بد و ماش آرام نیست

جهان باغ و ماها سراسر درخت

به باغ اندرون مرغ پران ز جای

نشیند بر آن شاخ کآندیش رای