کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست

ور نه پروانه ندارد به سخن پروایی

جوی ها بسته ام از دیده به دامان که مگر

در کنارم بنشانند سهی بالایی

گشت هر گوشه چشم از غم دل دریایی

سخن غیر مگو با من معشوقه پرست

کز وی و جام می ام نیست به کس پروایی