چه از در و دیبا و سنگ و گهر

شه بلخ چندان برافشاند گنج

که ماند از کشیدن جهانی به رنج

چه از فرش و آلت چه از سیم و زر

عماری بیاراست با مهد شست

کنیزک دو صد جام و مجمر به دست

به جام اندرون در از اندازه بیش