سلیح و دگر هدیه ها بیش و کم

همی داشت یک مهش دل شاد خوار

گهی بزم و بازی و گاهی شکار

سر ماه دیبا و زر و درم

ببخشید چندانش از گونه گون

شده توده یک کوه بالا فزون

سوی خانه فرمود تا شد به کام