به شمشیر گیتی ازو گشت راست

به درگه چنین گفت پیش مهان

که این شه ندارد نهاد شهان

پدرم از جهان جز مر او را نخواست

از اورنگ برکند ضحاک را

سپرد افسرش زیر پی خاک را

ز گرشاسب ما بیش بردیم رنج