شه نیک با کامرانی بود

کزآن هر سه شه را بود بخت شور

یکی با زنان رام بودن به هم

دوم زفت کاری ، سیوم دان ستم

چو بد گشت کم زندگانی بود

سزا پادشاهی مر آنرا سزاست

که او بر هوای دلش پادشاست