سرآمد مر آن شاه را روزگار

به دست شه طنجه بسپرده بود

که تا باز خواهد چه آرد هوا

بدین کرده بد مرد چندی گوا

پسرش از پس او شده شهریار

پسر نیز رفته به راه پدر

نبیره ببسته به جایش کمر