بدان دو گوا داد بسیار چیز

پیمبر براهیم بود آن زمان

بدش نام زردشت از آسمان

به صحفش بر این خورد سوگند نیز

به هم با فرستاده شان رنجه کرد

فرستاده آهنگ زی طنجه کرد

چو شه نامه برخواند آن هر دو تن