زمانه زمین را همی خون گریست

که هامون به گردون درآورد دست

یکی ژرف دریا شد از خون زمین

که بد نزد او چشمه دریای چین

ستاره ندانست رفتن که چیست

گرفتند زاول گره بی شمار

سلیح و ستور اندر آن کار زار