فزون ز انبه موی بد بر سرش

به درعش در از زخم مردان جنگ

به هر حلقه در بود تیری خدنگ

شل و ناوک و تیر در مغفرش

که و دشت پر کشته بد پیش و پس

چنین تا شب از رزم ناسود کس

شب تیره چون شعر بافنده گشت