دو دستی همی کوفت از پیش و پس

سرانجام در رزمگه کشته شد

سپهبد بر آن درد تند از کمین

به زیر آمد از پیل با گرز کین

نیارست با زخمش استاد کس

مگر توبئی () کآمد از صف جنگ

یکی خشت چون مار پیچان به چنگ