سپاهش گرفتند بالا و شیب

فسرده به خون اندرون تیغ ز مشت

پر از آبله کف ز زخم درشت

شه طنجه برگاشت روی از نهیب

گریزنده دیدی گروها گروه

چه از سوی درا چه از سوی کوه

چو نخچیر بر که یکی با شتاب