کمینی نهد هر زمان از نهان

ز دریای خاور برون آمده

به چنگ از که و بیشه شیر آورد

به دم کر کس از ابر زیر آورد

برد هر که یابد ز ما ناگهان

به راهش بویم از نهان دیده دار

گریزیم چون او شود آشکار