برد هر که یابد ز ما ناگهان

به چنگ از که و بیشه شیر آورد

به دم کر کس از ابر زیر آورد

کمینی نهد هر زمان از نهان

به راهش بویم از نهان دیده دار

گریزیم چون او شود آشکار

تهی شد ده از مردم و چارپای