تهی شد ده از مردم و چارپای

برد هر که یابد ز ما ناگهان

به راهش بویم از نهان دیده دار

گریزیم چون او شود آشکار

نماندست جز ما کس ایدر به جای

همی شد نشاییم زن بوم و رست

که این جای بد زادن ما نخست