دمادم درخش از دهانش جهان

یکی شیر دید از پس در بپای

ز روی و ز مس کرده جنبان زجای

به کردار کوره پر آتش دهان

سپهبد ز فرازنگان باز جست

طلسمش که چون بود شاید درست

یکی گفت هست آتش تیز تفت