به کاری که فرجام او ناپدید

پشیمانی از پس نداردت سود

میاسای از اندیشۀ گونه گون

که دانش ز اندیشه گردد فزون

مبر دست کآن رای را کس ندید

به هرجای بخشایش از دل میار

نگر تا همی چون کند روزگار