به هرجای بخشایش از دل میار

که دانش ز اندیشه گردد فزون

به کاری که فرجام او ناپدید

مبر دست کآن رای را کس ندید

نگر تا همی چون کند روزگار

ز یکی ستاند همی هوش و رای

زیکی سر، از دیگری دست و پای