که بیگانگانشان نبینند روی

از آن پس در خوابگه سخت کن

دل از دیدنم پاک پردخت کن

ز پوشیده رویان ممان کس به کوی

شکیب آور از درد و بر من مشیب

که از مهر بسیار بهتر شکیب

به یک مه بمان سوک تا بد گمان