رها کن خراج دوساله برون

براین هر یکی ده یک از گنج من

هزینه به مردم کن از رنج من

ز زندان درآور کرا نیست خون

ز بی آبی آن را که ویران ببود

نشان مرد و، ده ساز و کشت و درود

چنان کن که هر کس که آید ز راه