شدی سوی آن برترین جایگاه

به تو شادتر من بدم زانجمن

کسی نیست غمگین تر اکنون ز من

ببستی در بار چون بر سپاه

همانا که در خواب خوش رفته ای

چه خوابی که تا جاودان خته ای

نریمان همی گفت زار ای دلیر