همانا که در خواب خوش رفته ای

کسی نیست غمگین تر اکنون ز من

ببستی در بار چون بر سپاه

شدی سوی آن برترین جایگاه

چه خوابی که تا جاودان خته ای

نریمان همی گفت زار ای دلیر

کجات آن دل و زور و بازوی چیر