سلب هم به سوکت سی کرد چهر

دریغا که بدخواه دلشاد گشت

دریغا که رنجت همه باد گشت

همی گرید ابر از دریغت به مهر

کس از مرگ نرسد به مردی و فر

کجا تو نرستی به چندین هنر

چو شیون از اندازه بگذاشتند