کس از مرگ نرسد به مردی و فر

دریغا که رنجت همه باد گشت

همی گرید ابر از دریغت به مهر

سلب هم به سوکت سی کرد چهر

کجا تو نرستی به چندین هنر

چو شیون از اندازه بگذاشتند

پس انگاهش از تخت برداشتند