کجا تو نرستی به چندین هنر

همی گرید ابر از دریغت به مهر

سلب هم به سوکت سی کرد چهر

کس از مرگ نرسد به مردی و فر

چو شیون از اندازه بگذاشتند

پس انگاهش از تخت برداشتند

به مشک و گلابش بشستند پاک