چو شیون از اندازه بگذاشتند

سلب هم به سوکت سی کرد چهر

کس از مرگ نرسد به مردی و فر

کجا تو نرستی به چندین هنر

پس انگاهش از تخت برداشتند

به مشک و گلابش بشستند پاک

سپردندش اندر ستودان به خاک