چوانان نگر چند رفند پیش

چو پایی تو ای پیر مانده شگفت

که بارت شد و کاروان برگرفت

به پیری چرا گشت آز تو بیش

ترا آنکه شد گوش دارد همی

وزاو دل ترا یاد نارد همی

چو همراه شد، توشه ساز و مییست