ترا آنکه شد گوش دارد همی

که بارت شد و کاروان برگرفت

به پیری چرا گشت آز تو بیش

چوانان نگر چند رفند پیش

وزاو دل ترا یاد نارد همی

چو همراه شد، توشه ساز و مییست

که دورست ره وز شدن چاره نیست