هم آخر سرآید سپنجی سرای

ازین مستی آن کس که شد خفته پست

نه هش یافت هرگز نه از خواب جست

اگر چند بسیار مانی بجای

نه آن ماند خواهد که بازور و گنج

نه آن کس که درویش با درد و رنج

بهشتی بدی گیتی از رنگ و بوی