از جرم ترسان می شوی وز چاره پرسان می شوی

چندین کشش از بهر چه تا دررسی در اولیا

از بد پشیمان می شوی الله گویان می شوی

آن دم تو را او می کشد تا وارهاند مر تو را

آن لحظه ترساننده را با خود نمی بینی چرا

گر چشم تو بربست او چون مهره ای در دست او

گاهی بغلطاند چنین گاهی ببازد در هوا