بود به ز گرشاسب چون شد بزرگ

همان جام را سام گردن فراز

به یک دم به از هر دو انداخت باز

در او خیره شد شاه و گفت این سترگ

بلند آتش مهرگانی بساخت

که تفش ز چرخ اختران را بتاخت

درفشان درفشی برآمد به ماه